زو ستاننده غنی گردد و بخشنده فقیر

شیر بر مغفر چون قیر تو، ای غافل مرد

روز چون شیر همی ریزد و شب های چو قیر

آن نه مال است که چو دادیش از تو بشود

آن بود مال که گر زو بدهی کم نشود

به ترازوی خرد سخته و بر دست ضمیر

مال من گر تو اسیر افتی آزاد کندت