غره مشو گر چه نیابد همی

پند بدادمت من، ای پور، پار

چون بگزیدی تو بر آن نور نار؟

بی تو نه بهرام و نه شاپور پار

پشت گران بار تو اکنون شده است

کامدت از بلخ و نشابور بار