به ره خیره تو را علم بسنده است نهاز

چون به بازار جهان خواست فرستاد همیت

مر تو را زو خرد و علم عطا بود و جهاز

بر سر دیو تو را عقل بسنده است رقیب

گرد بازار بگرد اینک و احوال ببین

چون تو خود می نگری من نکنم قصه دراز

آب جوئی و، سقا را چو سفال است دهان