که ندارد دین، منگر سوی دینارش

گر همی خفته گمانیت برد خفته است

خفته بگذار و مکن بیهده بیدارش

سخن از مردم دین دار شنو، وان را

زنگ دارد دل بد دین، من ازان ترسم،

که بیالاید زو دلت به زنگارش

نه مکان است سخن را سر بی مغزش