نیست آمیخته با آب هنر خاکش

که بیالاید زو دلت به زنگارش

نه مکان است سخن را سر بی مغزش

نه مقر است خرد را دل چون قارش

نیست آویخته در پود خرد تارش

نبری رنج برو بهتر، چون رنجه است

او ز گفتار تو، همچون تو ز گفتارش