نبری رنج برو بهتر، چون رنجه است

نه مقر است خرد را دل چون قارش

نیست آمیخته با آب هنر خاکش

نیست آویخته در پود خرد تارش

او ز گفتار تو، همچون تو ز گفتارش

خویشتن رنجه مکن نیز چو می دانی

که نخواهندت پرسید ز کردارش