رنجه و افگار شوی زو که چو خار است او

که نخواهندت پرسید ز کردارش

چه شوی غره به راهش چو همی بینی

که همی غره کند گنبد دوارش؟

خارت افگار کند چون کنی افگارش

به حذر باش، نباید که چو می کوشی

خود نگیریش و، بمانی تو گرفتارش