خویشتن چون دهی، ای پور، به زنهارش؟

زو مبین نیک و بد و زشت و نکو هرگز

بل ز سازنده او بین و ز سالارش

چون همی بر من زنهار خورد دنیا

هر که را چرخ ستمگار برد بر گاه

بفگند باز خود از گاه نگونسارش

تا به پیکار بود، صلح طمع می دار