هر که را چرخ ستمگار برد بر گاه

بل ز سازنده او بین و ز سالارش

چون همی بر من زنهار خورد دنیا

خویشتن چون دهی، ای پور، به زنهارش؟

بفگند باز خود از گاه نگونسارش

تا به پیکار بود، صلح طمع می دار

چون به صلح آمد می ترس ز پیکارش