تنها بسیار به از یار بد

سیر کند معده ناهار خویش

راه مده جز که خردمند را

جز به ضرورت سوی دیدار خویش

یار تو را بس دل هشیار خویش

مرد خردمند مرا خفته کرد

زیر نکو پند به خروار خویش