چون زر مزور نگر آن لعل بدخشیش

وز آب روان شرمش بربود روانیش

کهسار که چون رزمه بزاز بد اکنون

گر بنگری از کلبه نداف ندانیش

چون چادر گازر نگر آن برد یمانیش

بس باد جهد سرد ز که لاجرم اکنون

چون پیر که یاد آیدش از روز جوانیش