جز حنظل و زهرت نچشاند چو بخواندت

زیرا ز تو بدخو بگریزد چو بخوانیش

بی حاصل و مکار جهانی است پر از غدر

باید که چو مکار بخواندت برانیش

هرچند که تو روز و شبان نوش چشانیش

از بهر جفا سوی تو آمد، به در خویش

مگذار و ز در زود بران گر بتوانیش