دشمن، چو نکو حال شدی، گرد تو گردد

هرچند که تو روز و شبان نوش چشانیش

از بهر جفا سوی تو آمد، به در خویش

مگذار و ز در زود بران گر بتوانیش

زنهار مشو غره بدان چرب زبانیش

چونان که چو بز بهتر و فربه تر گردد

از بهر طمع بیش کند مرد شبانیش