سخت دو روی است ندانم همی

زشت نگویند ز بهر تراش

هر که مرو را کند این دردمند

کرد نداند به جهان کس داوش

دشمنش از دوست نه روی از قفاش

گر به من از دهر جفائی رسد

نیز رسیده است بدو خود جفاش