چشم که دارد مگر ابله وفاش؟

گر به من از دهر جفائی رسد

نیز رسیده است بدو خود جفاش

هر که جفا جوید بر خویشتن

این همه آرایش باغ بهار

بینی وین زیب و جمال و بهاش

وین که چو گل روی بشوید به شب