لولوی شهوار کشد توتیاش

وین که به جوی اندر از عکس گل

سرخ عقیق است تو گوئی حصاش

دیده نرگس چو شود تیره ابر

وین که اگر باد به گل بروزد

عنبر پاشد به هوا بر هباش

دیر نپاید که کند گشت چرخ