نداند خردمند باز از گرازش

به خواب اندر است، ای برادر، ستمگر

چه غره شده ستی بدان چشم بازش؟

کرا در زیان کسان سود باشد

مکن چشم بر بد کنش بازو گردش

مگرد و مشو تا توانی فرازش

که در مهر او کینه بسته است ازیرا