بناگاه در چاه هفتاد بازش

بده پند و خاموش یک چند روزی

یله کن بر این کره دور تازش

که خود زود بندازد این شوم کره

جهان فریبنده را نوش بر روی

چو زهر است در پیش و رنج است نازش

کرا داد چیزی کزو باز نستد؟