وز عمر و جهان بهره خود کرده فراموش

ای خفته همه عمر و شده خیره و مدهوش

هر گه که همیشه دل تو بیهش و خفته است

بیدار چه سود است تو را چشم چو خرگوش؟

این دهر نهنگ است، فرو خواهد خوردنت