گویدت همی: گر چه دراز است تو را عمر

گفتار جهان را به ره چشمت بنیوش

گوینده خاموش بجز نامه نباشد

بشنو سخن خوب ز گوینده خاموش

بگذشته شمر یکسره چون دوش و پرندوش

دانی که بقا نیست مگر عمر، پس او را

بر چیز فنائی مده، ای غافل، و مفروش