که او سوی من نیز خوار است بارش

بسوزد، بدوزد، دل و دست دانا،

به بی خیر خارش، به بی نور نارش

سوی دهر پر عیب من خوار ازانم

به دین یافته است این جهان پایداری

اگر دین نباشد برآید دمارش

چو من از پس دین دویدم بباید