نه دنیا نه فرزند زنهار خوارش

چو من مرد دینم همی مرد دنیا

نه آید به کارم نه آیم به کارش

نبیند زمن لاجرم جز که خواری

کسی را که رود و می انده گسارد

بود شعر من هرگز انده گسارش؟

تو،ای بی خرد، گر خود از جهل مستی