چه بایدت پس خمر و رنج خمارش؟

کسی را که رود و می انده گسارد

بود شعر من هرگز انده گسارش؟

تو،ای بی خرد، گر خود از جهل مستی

نبید است و نادانی اصل بلائی

که مرد مهندس نداند شمارش

یکی مرکب است، ای پسر، جهل بدخوی