پس حرامی محض اگر بودی حلال

گر ز تو بگریزد آن که ت می بجست

زاهد است او، زینهار از وی منال

زانکه چون دیگر شده ستی سر به سر

ای بسی مالیده مردان را به قهر

پیشت آمد روزگاری مرد مال

روزگار آنجات می خواند که نیست