ای بسی مالیده مردان را به قهر

زاهد است او، زینهار از وی منال

زانکه چون دیگر شده ستی سر به سر

پس حرامی محض اگر بودی حلال

پیشت آمد روزگاری مرد مال

روزگار آنجات می خواند که نیست

سودمند آنجا عیال و ملک و مال