تو با خردی و این جهان نادان

که ت زود کند چو خویشتن زایل

کشتی است جهان، چو رفت رفتی تو

ور می نروی ازو طمع بگسل

اندر خور تو کجاست این جاهل؟

با عقل نشین و صحبت او کن

از عقل جدا کجا شود عاقل؟