چرا کنون نکنی تو غزل به زهد بدل؟

چو گور دشت بسی رفته ای نشیب و فراز

چو عندلیب بسی گفته ای سرود و غزل

چو روزگار بدل کرد تیر تو به کمان

هزار شکر خداوند را که خرسند است

دلم ز مدح و غزل بر مناقب و مقتل

اگرچه زهد و مناقب جمال یافت به من