تیر مرا تیر و دی به رنج و تحامل

سی و دو درم که سست کرد زمانه

سخت کجا گردد از هلیله کابل؟

قدم چون تیر بود چفته کمان کرد

وز سر و رویم فلک به آب شب و روز

پاک فرو شست بوی و گونه سنبل

ای متغافل به کار خویش نگه کن