ورچه به تلخی چو حنظل است و مهانل

چند شقاقل خوری؟ که سستی پیری

باز نگردد ز تو به زور شقاقل

پند ز حجت به گوش فکرت بشنو

نیست قرنفل خسیس و خوار سوی ما

گرچه ستوران نمی خورند قرنفل