اندر جهان تهی تر ازان نیست خانه ای

بایدت باز داد به ناکام یا به کام

دل بر تمام توختن وام سخت کن

با این دو وام دار تو را کی رود کلام؟

کز وام کرد مرد درو فرش و اوستام

شوم است مرغ وام، مرو را مگیر صید

بی شام خفته به که چو از وام خورده شام