کز وام کرد مرد درو فرش و اوستام

دل بر تمام توختن وام سخت کن

با این دو وام دار تو را کی رود کلام؟

اندر جهان تهی تر ازان نیست خانه ای

شوم است مرغ وام، مرو را مگیر صید

بی شام خفته به که چو از وام خورده شام

رفتنت سوی شهر اجل هست روز روز