شوم است مرغ وام، مرو را مگیر صید

با این دو وام دار تو را کی رود کلام؟

اندر جهان تهی تر ازان نیست خانه ای

کز وام کرد مرد درو فرش و اوستام

بی شام خفته به که چو از وام خورده شام

رفتنت سوی شهر اجل هست روز روز

چون رفتن غریب سوی خانه گام گام