چون رفتن غریب سوی خانه گام گام

شوم است مرغ وام، مرو را مگیر صید

بی شام خفته به که چو از وام خورده شام

رفتنت سوی شهر اجل هست روز روز

جوی است و جر بر ره عمرت ز دردها

ره پر ز جر و جوی و هوا سرد و، تار بام

لیکن تو هیچ سیر نخواهی همی شدن