زین بیشتر نساخت کسی مرگ را طعام

سنگی زده است پیری بر طاس عمر تو

کان را به هیچ روی نیابد کسی لحام

پیری و سستی آمد و کشتیم خفت و خیز

فرجام کار خویش نگه کن چو عاقلان

فرجام جوی روی ندارد به رود و جام

وز گشت روزگار مشو تنگ دل که چرخ