بیای تا من و تو هر دو، ای درخت خدا،

که بی سخن من و تو هردو نقش دیواریم

جهان، خدای جهان را مثل چوبستانی است

که ما به جمله بدین بوستان در اشجاریم

ز بار خویش یکی چاشنی فرو باریم

لجاج و مشغله ماغاز تا سخن گوئیم

که ما ز مشغله تو ز خانه آواریم