یکی هپیون یکی عنبر یکی شکر یکی علقم

به چشم دل ببین بستان یزدان را گشن گشته

به گوناگون درختانی که بنشانده ستشان آدم

گرفته بر یکی خنجر یکی مرهم یکی نشتر

یکی چون مرغ پرنده ولیک پرش اندیشه

یکی ماننده گزدم ولیکن نیش او در فم

یکی را سر همی ساید ز فر و فخر بر کیوان