وین آسیا دوان و درو من نشسته پست

نه شرم داشتم که ضمیری خطا شدم

وقت خزان به بار رزان شد دلم خراب

وقت بهار شاد به آب و گیا شدم

ایدون سپید سار در این آسیا شدم

پنداشتم که دهر چراگاه من شده است

تا خود ستوروار مر او را چرا شدم