میخواره وار از پس هیهایها شدم

پنداشتم که دهر چراگاه من شده است

تا خود ستوروار مر او را چرا شدم

گر جور کرد، باز دگر باره سوی او

یک چندگاه داشت مرا زیر بند خویش

گه خوب حال و باز گهی بی نوا شدم

وز رنج روزگار چو جانم ستوه گشت