زان کس که سوی او به امید شفا شدم

صد بندگی شاه ببایست کردنم

از بهر یک امید کزو می روا شدم

جز درد و رنج چیز نیامد به حاصلم

وز مال شاه و میر چو نومید شد دلم

زی اهل طیلسان و عمامه و ردا شدم

گفتم که راه دین بنمایند مر مرا