این فلکی جان مرا شصت سال

جامه ش بدرید ز خود، خود منم

دشمن من چاهی و تیره است و من

برتر از این تیزرو روشنم

داشت در این زندان چاهی تنم

گر نشدم عاشق و بی دل چرا

مانده به چاه اندر چون بیژنم؟