خلق مرا گفت نیارد که خیز

فرخ نوروز شود بهمنم

خلق به رنج است و من از فر او

هم به دل و هم به جسد ساکنم

جز به گه «قدقامت» مذنم

میوه معقول به دست خرد

از شجر حکمت او می چنم