گرد گر گشت تنم نیست عجب زیراک

که دلت را من خورشید درفشانم

کان علم و خردو حکمت یمگان است

تا من مرد خردمند به یمگانم

از تن پیر در این گنبد گردانم

از ره دین که به جان است نگشته ستم

زانکه در زیر فلک نیست چو تن جانم