چشم دارم که نخوانی سوی مستانم

حق نشناسم هرگز دو مخالف را

این قدر دانم ایرا که نه حیرانم

گه چنین گه نه چنین، این سخن مست است

هرکه م او از پس تقلید همی خواند

نتوانم سپسش رفتن، نتوانم

چند پرسی که «چگوئی تو به یاران در؟»