مر مرا غربت ز بهر دین توست

مر مرا از توست دو جهانی نعیم

تو سزائی گر بداری بنده را

اندر این بی رنج و پرنعمت حریم

وین سوی من بس عظیم است ای عظیم

هم غریبم مرد باید، بی گمان

بی رفیق و خویش و بی یار و ندیم