تو ز دین ماندی چو سیم از بهر سیم

دام دیو است، ای کبل، بر پای و سر

مر تو را دستار خیش و کفش ادیم

من ز بهر دین شدم چون زر زرد

از دروغ توست در جانم دریغ

وز ستم توست ریشم پرستیم

چند جوئی آنچه ندهندت همی؟