یک سو چه کشی سر از فسارم؟

رنجیت نبود تا گمانت

آن بود که من چو تو حمارم

واکنون که شدی ز حالم آگاه

از دور نگه کنی سوی من

گوئی که یکی گزنده مارم

شادان شده ای که من به یمگان