بر سرم گیتی جو کشت و برآورد خوید

نه همی دوست پذیرد ز منش نه عدوم

گر بر آرندم از این چاه چه باک است که من

شست و دو سال برآمد که در این ژرف گوم

بی گمان بدرود اکنونش که شد زرد جوم

چو همی بدرود این سفله جهان کشته خویش

بی گمان هرچه که من نیز بکارم دروم