ای غزل گوی و لهو جوی، ز من دور که من

چو خرد باشد تدبیر کن و پیش روم

چو به جان و دل کرده است وطن دشمن من

من چپ و راست چو دیوانه ز بهر چه دوم

نه ز اهل غزل و رود و فسوس و لهوم

چو تو از دنیا گوئی و من از دین خدای

تو نه ای آن من و نیز نه من آن توم