وز پس آنکه منادیت شنودم ز ولیت

بس بزرگ است به فضل تو امید عفوم

چو یقینم که نگیردت همی خواب و غنو

من بی طاقت در طاعت تو چون غنوم

گر نه بیهوشم بانگ عدوت چون شنوم؟

دست ها در رسن آل رسولت زده ام

جز بدیشان و بدو و به تو من کی گروم؟