من به ستور از در زمانه رمانم

ای طلبیده جهان مرا مطلب هیچ

گم شده انگار از میان و کرانم

تو به شتاب از پس زمانه دوانی

نه چو من از غم به دم تو باد خزانی

نه چو تو من مدح گوی حسن خزانم

وانکه دهان تو خوش بدو شود و تر